ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: ଅଙ୍ଗଦାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଶରେ ମହିଳାମାନେ ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରତି ପାଞ୍ଚଟି ଅଙ୍ଗଦାନ ମଧ୍ୟରୁ ୪ଟି ମହିଳାମାନେ କରିଥାନ୍ତି। ସେହିପରି ଦାନ କରାଯାଇଥିବା ୫ଟି ଅଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ୪ଟି ଅଙ୍ଗ ପୁରୁଷଙ୍କ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇପାରିଛି। ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଏହା କହୁଛି। ସେମାନଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ୧୯୯୫ରୁ ୨୦୨୧ ମଧ୍ୟରେ ଦେଶରେ ୩୬,୬୪୦ ପ୍ରତିରୋପଣ ହୋଇଥିଲା। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୨୯ ହଜାର ପୁରୁଷ ଥିବାବେଳେ ମାତ୍ର ୬୯୪୫ ଜଣ ମହିଳା ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟାରୋପଣରୁ ଉପକୃତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଅଙ୍ଗଦାନରେ ଏହି ବଡ଼ ପାର୍ଥକ୍ୟର କାରଣ ହେଉଛି ସାମାଜିକ ଚାପ ଏବଂ ଅର୍ଥନୈତିକ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଦାୟିତ୍ୱ ସହିତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ପ୍ରାଥମିକତା।
ଜୀବନ୍ତ ଅଙ୍ଗଦାନରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ଆଗରେ
ଜୀବନ୍ତ ଅଙ୍ଗଦାନରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ଆଗୁଆ ଅଛନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଙ୍ଗଦାନ କରନ୍ତି। ନ୍ୟାସନାଲ ଅର୍ଗାନ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ଆଣ୍ଡ ଟିସୁ ଅର୍ଗାନାଇଜେସନ (ନୋଟୋ)ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଡକ୍ଟର ଅନୀଲ କୁମାର କହନ୍ତି, ଅଧିକାଂଶ ମହିଳା ଜୀବନ୍ତ ଦାତା। ସେହି ସମୟରେ ଅଧିକାଂଶ ପୁରୁଷ ମୃତ ଦାତା ଥିଲେ ଅର୍ଥାତ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେହି ପୁରୁଷଙ୍କ ଅଙ୍ଗଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏକ୍ସପେରିମେଣ୍ଟାଲ ଆଣ୍ଡ କ୍ଲିନିକାଲ ଜର୍ଣ୍ଣାଲରେ ପ୍ରକାଶିତ ଗବେଷଣା ଅନୁଯାୟୀ, ୨୦୧୯ରେ ସମୁଦାୟ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟାରୋପଣମଧ୍ୟରୁ ୯୩% ଜୀବନ୍ତ ଦାତା ଥିଲେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୮୦ ପ୍ରତିଶତ ଜୀବିତ ଦାତା ହେଉଛନ୍ତି ମହିଳା। ଏମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଙ୍ଗ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୮୦% ହେଉଛନ୍ତି ପୁରୁଷ। ଅର୍ଥାତ୍ ଅଙ୍ଗଦାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁରୁଷମାନେ ମହିଳାଙ୍କ ଆଖପାଖରେ ନ ଥାନ୍ତି । ଜଣେ ଜୀବିତ ଦାତା ଜୀବିତ ଥିବା ସମୟରେ ନିଜର କିଡନୀ ଏବଂ ଯକୃତ ଦାନ କରିପାରିବେ। ଅଧିକାଂଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମହିଳାମାନେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କିଡନୀ ଦାନ କରିଥାନ୍ତି।
ସାମାଜିକ-ଅର୍ଥନୈତିକ ଚାପ ଯୋଗୁଁ ଅଧିକ ଅଙ୍ଗଦାନ କରାଯାଏ
ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ସାମାଜିକ-ଅର୍ଥନୈତିକ ଚାପ ଯୋଗୁଁ ଅଧିକାଂଶ ମହିଳାଙ୍କ ଉପରେ ଅଙ୍ଗଦାନ ପାଇଁ ଚାପ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ପୁରୁଷମାନେ ଘର ପାଇଁ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ, ଯଦି ସେମାନେ ଅଙ୍ଗଦାନ କରନ୍ତି ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘରେ ବସିବାକୁ ପଡ଼ିପାରେ। ମହିଳାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଦାନର କାରଣ ହେଉଛି ଆର୍ଥିକ କ୍ଷତିରୁ ବର୍ତ୍ତିବା। ମହିଳାମାନେ କେବଳ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ ବରଂ ପିଲା ଓ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଙ୍ଗଦାନ କରିଥାନ୍ତି।
ମହିଳାଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀ ଅଙ୍ଗଦାନ ଯୋଗୁଁ ସାମାଜିକ-ଅର୍ଥନୈତିକ ଚାପ
ପୁଣେର ଡିୱାଇ ମେଡ଼ିକାଲ କଲେଜର ପ୍ରତିରୋପଣ ସଂଯୋଜକ ମୟୁରୀ ବାର୍ଭେ କୁହନ୍ତି, ‘ମୁଁ ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାମଲା ଦେଖିଛି ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ମାମଲାରେ କେବଳ ଅଙ୍ଗଦାନ କରିଥିବା ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ପାରିବାରିକ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଆର୍ଥିକ କ୍ଷତିରୁ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମହିଳାମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି। ପିତାମାତା ଖୁସିରେ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଙ୍ଗଦାନ କରିଥାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ନ ଥାନ୍ତି, ପତ୍ନୀମାନେ ଆଗେଇ ଆସନ୍ତି। ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଝିଅ ଅବିବାହିତ ହେଲେ ଦାତା ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଅଙ୍ଗର ଆବଶ୍ୟକତା ଥାଏ, ତେବେ ସମ୍ଭବତଃ ତାଙ୍କୁ ୱେଟିଂ ଲିଷ୍ଟରେ ରଖାଯାଇଥାଏ।’ ମୟୁରୀ କୁହନ୍ତି ଯେ ଯଦି ଅଙ୍ଗ ଗ୍ରହଣକାରୀ ଜଣେ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତି ତେବେ ପତ୍ନୀ କିମ୍ବା ପିତାମାତା ଅଙ୍ଗଦାନ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି କୌଣସି ମହିଳାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗ ମିଳିଥାଏ ଏବଂ ଯଦି ତାଙ୍କୁ ପରିବାରର କୌଣସି ସଦସ୍ୟ ସେହି ଅଙ୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ନିଜକୁ ଦୋଷୀ ମନେ କରନ୍ତି।