ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା (ପିପିସି) ୨୦୨୬ ର ନବମ ସଂସ୍କରଣକୁ ଜାରି ରଖି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିଛନ୍ତି। ପିପିସି ୨୦୨୬ ର ଦ୍ୱିତୀୟ ଏପିସୋଡ୍ ରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କୋଏମ୍ବାଟୁର, ରାୟପୁର, ଦେବମୋଗ୍ରା ଏବଂ ଗୌହାଟୀର ପରୀକ୍ଷା ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ (ଏକଜାମ ୱାରିଅର) ସହିତ ଏକ ଅନୌପଚାରିକ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ। ‘ ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ ର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସଂସ୍କରଣକୁ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରି ଶ୍ରୀ ମୋଦୀ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ, ଏଥର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି।
କୋଏମ୍ବାଟୁର ସଂସ୍କରଣ ଆରମ୍ଭ କରି ସେ କହିଥିଲେ ଯେ, ତାମିଲନାଡୁର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏବଂ କୌତୁହଳ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ “ବନକ୍କମ୍ ” ସହିତ ଅଭିବାଦନ କରି ଆଲୋଚନାରେ ସାମିଲ ହୋଇଥିଲେ। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ନିଜ ଆଖିକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରି ନଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ନାଟକୀୟ ପ୍ରବେଶ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ସରଳ, ନମ୍ର ଏବଂ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଥିଲେ। ଜଣେ ଛାତ୍ର ମତ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଆସିବା ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରି ଦେଇଥିଲା।
ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ‘ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ ମାଧ୍ୟମରେ ଦଶମ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରିଆସୁଥିବା କଥା ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଥିଲେ। ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶିକ୍ଷାଦାନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ନୁହେଁ , ଏକ ଶିକ୍ଷଣ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ବୋଲି ସେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ସମ୍ପର୍କରେ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ଜଣେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ତାହା ଉପରେ ପ୍ରଥମେ ଧ୍ୟାନ ରହିବା ଉଚିତ, ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାରେ ନବସୃଜନ ହେଉ କିମ୍ବା ଡ୍ରୋନ୍ ଅଥବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭଳି ବ୍ୟବହାରିକ ସମାଧାନ ହେଉ। ସେ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା କିମ୍ବା ଅର୍ଥ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଦକ୍ଷ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଛୋଟ ଦଳ ଗଠନ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ, ଏକ ଉଦ୍ୟୋଗ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବୟସର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଏବଂ ଛୋଟ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇପାରେ। ଯଦି ପ୍ରକୃତ ଆଗ୍ରହ ଥାଏ, ତେବେ ଏହା ଏକ ବହୁତ ଭଲ କଥା। ସେ ପୂର୍ବରୁ ରହିଥିବା ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ପରିଦର୍ଶନ କରିବା, ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ରିପୋର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଏବଂ ଏହାକୁ ଏକ ସ୍କୁଲ ପ୍ରକଳ୍ପ ଭାବରେ ସଚ୍ଚୋଟତାର ସହ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଏବଂ ସମର୍ଥନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବ। ସେ ଶେଷରେ କହିଥିଲେ ଯେ ଧୀରେ ଧୀରେ, କିପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବେ ସେ ବିଷୟରେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସୂଚନା ଉପଲବ୍ଧ ହେବ।
ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ଆଗ୍ରହକୁ ସନ୍ତୁଳିତ କରିବା ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଶ୍ରୀ ମୋଦୀ ଆଲୋକପାତ କରିଥିଲେ ଯେ ଉଭୟ ଉପଯୋଗୀ ଏବଂ ପରସ୍ପରର ପରିପୂରକ ହୋଇପାରିବ। ସେ ବିଜ୍ଞାନ ପରୀକ୍ଷଣ ସହିତ କଳାକୁ ମିଶ୍ରଣ କରିବାର ଏକ ଉଦାହରଣ ଦେଇ ବୁଝାଇଥିଲେ ଯେ, ସୃଜନଶୀଳତା ଶିଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ଏବଂ ଥକାପଣ କମ୍ କରିପାରିବ। ଶିକ୍ଷାକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବା ସହିତ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆଗ୍ରହ ପାଇଁ ଦିନରେ କିମ୍ବା ସପ୍ତାହରେ କିଛି ସମୟ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ସେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ବିକଶିତ ଭାରତ ଏବଂ ଭୋକାଲ୍ ଫର୍ ଲୋକାଲରେ ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କ ଅବଦାନ
୨୦୪୭ ସୁଦ୍ଧା ଭାରତ ଏକ ବିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ର ହେବା ବିଷୟରେ ପଚରାଯିବାରୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଖୁସି ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ ଯେ, ଯୁବ ଛାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାଥିରେ ନେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି। ସେ ସିଙ୍ଗାପୁରର ଏକ ମାଛ ଧରିବା ଗ୍ରାମରୁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଉଦାହରଣ ଦେଇଥିଲେ, ବିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଅଭ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉପରେ ଲି କୁଆନ ୟୁଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ। ସେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଅଳିଆ ନ ପକାଇବା, ଟ୍ରାଫିକ୍ ନିୟମ ପାଳନ କରିବା, ଖାଦ୍ୟ ଅପଚୟ ଏଡାଇବା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଉତ୍ପାଦକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ଭଳି ଛୋଟ ପଦକ୍ଷେପ ଜାତୀୟ ପ୍ରଗତିରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଦାନ ରଖେ। ସେ “ସ୍ଥାନୀୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର” ହେବା ଏବଂ ବିଦେଶ ବଦଳରେ ଭାରତରେ ବିବାହ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଳନ କରିବାକୁ ବାଛିବା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କ ଛୋଟ ଛୋଟ କାର୍ଯ୍ୟ ସାମୂହିକ ଭାବରେ ଏକ ବିକଶିତ ଭାରତ ଗଠନରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅପେକ୍ଷା ଛୋଟ ପଦକ୍ଷେପ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ଏଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ବୁଝାଇବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରେରଣା ନା ଶୃଙ୍ଖଳା?
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ, ସଫଳତା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ନା ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣର ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ ଜୀବନରେ ଉଭୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ। ସେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ ଯେ ଶୃଙ୍ଖଳା ବିନା, କେବଳ ପ୍ରେରଣାର କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ। ସେ ଜଣେ ଚାଷୀଙ୍କ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ, ସେ ଚାଷୀ ତାଙ୍କ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ସଫଳତାରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବର୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ କ୍ଷେତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଫଳରେ ପରିଣାମ ଖରାପ ହୋଇଥାଏ। ଶୃଙ୍ଖଳା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ କି ପ୍ରେରଣା “ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ସୁନା” ପରି ମୂଲ୍ୟ ଯୋଗ କରେ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳା ବିନା, ପ୍ରେରଣା ଏକ ବୋଝ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ହତାଶା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଜଣେ ଛାତ୍ର କହିଛନ୍ତି ଯେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କ ମନରେ ବାରମ୍ଵାର ଆସୁଥିବା ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉତ୍ତର ପାଇ ସେ ବହୁତ ଖୁସି।
ଏଆଇର ଉଦୟ ଏବଂ ଏହାର ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟବହାର
କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗ ନୂତନ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ସହିତ ସମସ୍ୟାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଛି, ତାହା କମ୍ପ୍ୟୁଟର ହେଉ କିମ୍ବା ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍, କିନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ଭୟ ଅନାବଶ୍ୟକ। ପ୍ରଯୁକ୍ତି ମାନବ ଜୀବନର ମାଲିକ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଡିଭାଇସଗୁଡ଼ିକର ଦାସ ହେବା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେ ସତର୍କ କରାଇଥିଲେ। ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଦାସ ହେବି ନାହିଁ,” ଏବଂ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଏଆଇକୁ ଶିକ୍ଷାର ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ। ଚାକିରିର ଶୈଳୀ ସର୍ବଦା ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଯେପରି ପରିବହନ ବଳଦ ଗାଡ଼ିରୁ ବିମାନକୁ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଆଗେଇ ଚାଲିଛି। ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାକୁ ବୁଝିବା, ନିଜର କ୍ଷମତାକୁ ବିସ୍ତାର କରିବା ଏବଂ ଏହାର ଶକ୍ତିକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକୀକୃତ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବିନା ଭୟରେ ପ୍ରଗତି ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ।
ବିକଶିତ ଭାରତ ଦିଗରେ ସଂକଳ୍ପ
ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଭାବନା ବାଣ୍ଟି କହିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଅଭିଭୂତ, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜଣେ ନେତା ଅପେକ୍ଷା ପରିବାର ପରି ମନେ ହେଉଥିଲେ। କୋଏମ୍ବାଟୁରରେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଆଲୋଚନା ଶେଷ କରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ କୋଏମ୍ବାଟୁରର ଯୁବପିଢ଼ି କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତା, ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଚେତନ ଏବଂ ଏହା ଭାରତର ଯୁବ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ, ଯାହା ୨୦୪୭ ସୁଦ୍ଧା ଏକ ବିକଶିତ ଭାରତର ସଂକଳ୍ପକୁ ନୂତନ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରୁଛି।
‘ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ର ଭାବନାକୁ ଏକ ଆଲୋଚନା ଏବଂ ପାରସ୍ପରିକ ଶିକ୍ଷା ଭାବରେ ଜାରି ରଖି, ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଆଲୋଚନା ପରେ କୋଏମ୍ବାଟୁରରୁ ରାୟପୁର, ଛତିଶଗଡ଼କୁ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ସେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଚମତ୍କାର ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ।
ଭ୍ରମଣ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ
“ଜୟ ଜୋହର” କହି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ସହିତ ସେ ଖାଦ୍ୟ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ କହିଥିଲେ। ଛୁଟି ସମୟରେ ଭ୍ରମଣ କରିବା ବିଷୟରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ତହସିଲ, ଜିଲ୍ଲା ଏବଂ ରାଜ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ। ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ ଯେ, ପର୍ଯ୍ୟଟନ ସବୁଠାରୁ ଉପଭୋଗ୍ୟ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଛାତ୍ର ଭାବରେ ଟ୍ରେନରେ ଯାତ୍ରା କରିବା, ଖାଦ୍ୟ ନିଜ ସହ ନେଇଯିବା ଏବଂ ଭାରତର ବିବିଧତାରୁ ଶିଖିବା ଅନୁଭବ କରେ।
ପରୀକ୍ଷା ଚାପ ଏବଂ ପୁନଃଆଲୋଚନା ବିଷୟରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିବା, ଶାନ୍ତ ରହିବା ଏବଂ ବିଷୟ ଉପରେ ଦକ୍ଷତା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ। ସେ ଶିକ୍ଷାକୁ ଖେଳ ସହିତ ତୁଳନା କରି କହିଥିଲେ ଯେ, କ୍ରମାଗତ ଅଭ୍ୟାସ, ଶୃଙ୍ଖଳା ଏବଂ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରେ। ସେ ପାଠପଢ଼ାରେ ସମସ୍ୟା ଭୋଗୁଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ବନ୍ଧୁତା ସ୍ଥାପନ କରିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବ୍ୟବହାରିକ କୌଶଳ ସମ୍ପର୍କରେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ କ୍ରୀଡା ଭିତରେ ସନ୍ତୁଳନ ରକ୍ଷା କରିବା
କ୍ରୀଡା ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ ଭିତରେ ସନ୍ତୁଳନ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେ ଆଗ୍ରହୀ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଥିଲେ, ଶିକ୍ଷା କେବଳ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ପାଇଁ ନୁହେଁ ବରଂ ସାମାଜିକ ଜୀବନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ, ଏବଂ ଏହାକୁ କେବେ ବି ଅଣଦେଖା କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେବଳ କ୍ରୀଡାରେ ଉତ୍କର୍ଷତା ଅଧ୍ୟୟନର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଦୂର କରେ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିବାର ଭୁଲ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେ ସତର୍କ କରାଇଥିଲେ। ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ କେବଳ ଶିକ୍ଷା ହିଁ ସବୁକିଛି ନୁହେଁ। ପ୍ରତିଭା ବିକଶିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଜଣେ ଖେଳାଳି ହେବା ପାଇଁ ଖେଳ ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ଖେଳ ରହିବା ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାବରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ କହିଥିଲେ ଯେ, ଜୀବନରେ ସନ୍ତୁଳିତ ରହିବା ପାଇଁ ଖେଳ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, “ଯଦି ମୁଁ ଖେଳେ, ମୁଁ ଉନ୍ନତି କରିବି।” ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ଵାରା ଅନ୍ୟମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ବିନା ପଡ଼ିଆରେ ଖେଳୁଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଅଣଦେଖା ନକରନ୍ତି । ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ଶିକ୍ଷା ଏବଂ କ୍ରୀଡା ଉଭୟରେ ଦୃଢ ହେବାରେ ନିହିତ ବୋଲି ସେ କହିଥିଲେ। ଛାତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ପରାମର୍ଶକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବେ ବୋଲି କହିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ଅନୁଭୂତି ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଅଶେଷ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣେଇଥିଲେ।
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷାରେ ଅବଦାନ ସମ୍ପର୍କରେ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ କହିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦ ସଂରକ୍ଷଣ ଆମ ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ନିୟମ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ। ସେ ବ୍ରଶ୍ କରିବା ସମୟରେ ପାଣି ବନ୍ଦ କରିବା ଏବଂ କେବଳ ଆବଶ୍ୟକ ସମୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ଉଦାହରଣ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ ଯିଏ ପେଟ୍ରୋଲ ପମ୍ପରୁ ତେଲ କ୍ୟାନ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଘରୁ ବଳକା ପାଣି ବୋତଲରେ ଆଣିବାକୁ କହିଥିଲେ, ଯାହା ପରେ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣି ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା। ପନିପରିବାର ଚୋପାକୁ ସାର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇ ସମଗ୍ର ସ୍କୁଲକୁ ସବୁଜ କରାଯାଇଥିଲା। ଯାହା ଦର୍ଶାଉଛି ଯେ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପଦକ୍ଷେପ ପରିବେଶକୁ କିପରି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଛି। ମାନବ ଆଚରଣ ଏପରି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ ଏବଂ ଛୋଟ, ସରଳ କାର୍ଯ୍ୟ ପରିବେଶକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ।
ନେତୃତ୍ୱ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି
ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ିଙ୍କ ଠାରୁ ନେତା ଭାବରେ ସେ କେଉଁ ଗୁଣ ଆଶା କରନ୍ତି ବୋଲି ପଚରାଯିବାରୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ପ୍ରଥମ ଗୁଣ ହେଉଛି ନିର୍ଭୀକ ହେବା। ନେତୃତ୍ୱ ସେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଏ। ଅଳିଆ ଉଠାଇବାର ଉଦାହରଣ ଦେଇ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ, ଏହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ। ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ ନେତୃତ୍ୱ ନିର୍ବାଚନ କିମ୍ବା ଭାଷଣ ସମ୍ପର୍କିତ ନୁହେଁ ବରଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ଏବଂ ମନେଇବାର କ୍ଷମତା ସମ୍ପର୍କିତ ହୋଇଥାଏ। ପ୍ରକୃତ ନେତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ବୁଝିବା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥାନ୍ତି। ଛାତ୍ରମାନେ ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରକାଶ କରି ଏହି ଅନୁଭୂତିକୁ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭେଟି ସେମାନେ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟବାନ ଏବଂ ଗର୍ବିତ ମନେ କରିଥିବା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
ରାୟପୁର ଆଲୋଚନାକୁ ଶେଷ କରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ କହିଥିଲେ ଯେ ‘ ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ ରେ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଚାପ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷା ଭଳି ପ୍ରସଙ୍ଗ ବାରମ୍ବାର ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଉଛି ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଖୋଲାଖୋଲି ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେବା। ଆଲୋଚନାଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରସ୍ତୁତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ନୁହେଁ ବରଂ ଏହା ଜୀବନର ଅନେକ ଦିଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ଯାହା ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କ ମନରେ ଚାଲିଥିବା ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ। ଆଲୋଚନାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଭାଗ ଗୁଜରାଟରେ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଆଦିବାସୀ ଛାତ୍ରମାନେ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଥିଲେ ଯାହା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲା।
ଦେବମୋଗ୍ରାରେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସେମାନଙ୍କ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ବିଷୟରେ ପଚାରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ କଳାକୃତିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଆଲୋଚନାରେ ଭାଗ ନେଇଥିବା କିଛି ପରିଚିତ ମୁହଁକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନି, ସେମାନଙ୍କ ସାହସର ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଗୁଜରାଟର ଆଦିବାସୀ ଅଞ୍ଚଳର ବିକାଶ
ଆଦିବାସୀ ଅଞ୍ଚଳରେ କାମ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣା ବିଷୟରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ଶ୍ରୀ ମୋଦୀ ଐତିହାସିକ ପାଲଚେତରିଆ ଘଟଣା କଥା ମନେ ପକାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଏକ ବଡ଼ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଲଢ଼ିଥିଲେ। ଏବଂ ସେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ରହୁଥିବା ସମୟରେ ହୋଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଇଲେ ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ କରିବା କଥା କହିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ଶିକ୍ଷାକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଉମରଗାମରୁ ଅମ୍ବାଜୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋଟିଏ ବି ବିଜ୍ଞାନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସେତେବେଳେ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ବିଜ୍ଞାନ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ଏବଂ ଆଇଟିଆଇ ରହିଛି, ଯାହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏବଂ ଲାଭ ଆଣିଛି। ପଛରେ ପଡ଼ି ରହିଥିବା ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜନମନ ଯୋଜନା ଆରମ୍ଭ ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଥିଲେ , ପୃଥକ ଯୋଜନା ଏବଂ ବଜେଟ୍ ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଶିକ୍ଷା ବିକାଶକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରେ ଏବଂ ଉମରଗାମ -ଅମ୍ବାଜୀ ରାଜପଥ ଭଳି ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରକଳ୍ପଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପର୍କରେ ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି କହିଥିଲେ ଯେ ସଂଯୋଗୀକରଣ ପ୍ରଗତି ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଏବେ ଏହା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ଵ ଦିଆଯାଉଛି।
ପହଲଗାମ ଆକ୍ରମଣ ଏବଂ ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର ଭଳି କଷ୍ଟକର ଜାତୀୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ କିପରି ଚାପକୁ ମୁକାବିଲା କରିଥିଲେ ବୋଲି ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ କହିଥିଲେ ଯେ ଛାତ୍ରମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ପରୀକ୍ଷା ଚାପର ସାମନା କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ପରୀକ୍ଷା ସରିବା ପରେ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଯେ ଏହି ଚାପ କେବଳ କ୍ଷଣିକ ସମୟ ପାଇଁ ଥିଲା। ପରୀକ୍ଷା ଚାପକୁ ଦୂର କରିବାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ହେଉଛି କେବଳ ପଢିବା ଅପେକ୍ଷା ନିୟମିତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ସମାଧାନ କରିବା ଏବଂ ଲେଖିବାର ଅଭ୍ୟାସ ବିକଶିତ କରିବା। ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ ଯେ କ୍ରମାଗତ ଅଭ୍ୟାସ ଚାପକୁ କମ୍ କରିଥାଏ। ସେ ହସିବାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଉପରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ। ଉପଯୁକ୍ତ ନିଦ୍ରା ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଥିଲେ, ଉଚିତ୍ ବିଶ୍ରାମ ମନକୁ ସତେଜ ରଖେ, ମନରେ ବିଚାରଧାରା ପ୍ରବାହିତ କରେ ଏବଂ ଭାବନାକୁ ଉନ୍ନତ ରଖେ ବୋଲି କହିଥିଲେ।
ସଠିକ୍ କ୍ୟାରିଅର ପଥ
କ୍ୟାରିଅର ବାଛିବା ବିଷୟରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ନିରନ୍ତର ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଆକାଂକ୍ଷା ପରିବାରଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପକାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ସଫଳ ଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରେରଣା ମିଳିବା ସ୍ୱାଭାବିକ ହୋଇଥାଏ। କେବଳ ସେମାନଙ୍କର ସଫଳତାକୁ ନୁହେଁ ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଥିବା ପ୍ରୟାସ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ସେ ଜଣେ କ୍ରିକେଟରଙ୍କ ସକାଳ ୪ ଟାରେ ଉଠି ଅଭ୍ୟାସ ପାଇଁ ସାଇକେଲ ଚଲାଇବାର ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ ସ୍ୱପ୍ନକୁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଏବଂ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ମିଶାଇବାକୁ ପଡିବ। ପ୍ରକୃତ ସଫଳତା ନିଜେ ଶବ୍ଦ କରେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନମ୍ବର ୱାନ୍ ହୋଇଯାଏ, ସମଗ୍ର ସ୍କୁଲ, ଗାଁ ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଏହାକୁ ଜାଣିଥାଏ।
ଏହା ପରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ୱାର୍ଲି, ଲିପନ ଏବଂ ପିଥୋରା କଳା ସମେତ ସାଂସ୍କୃତିକ କଳାକୃତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପରମ୍ପରାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସେମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ପଚାରିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ହାତରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଭାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଥିଲେ, “ତୁମେ ଜଣେ ମହାନ କଳାକାର ହୋଇଯାଇଛ।” ସେ ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ସାଂସ୍କୃତିକ ଗଭୀରତା ଏବଂ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଖୁସି ବାଣ୍ଟି କହିଥିଲେ, ଏହା ଏପରି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ସେମାନେ ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବାରୁ ଗର୍ବ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଆଦିବାସୀ ଯୁବକମାନଙ୍କ ଭୂମିକା
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଭୂମିକା ସମ୍ପର୍କରେ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ମନେ ପକାଇଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ପାଠାଗାର ପରିଦର୍ଶନ କରିବାକୁ, ଟାଇମ୍ସ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆର ସମ୍ପାଦକୀୟର ଧାଡି ପଢିବାକୁ, ଏହାକୁ ଲେଖିବାକୁ ଏବଂ ପରଦିନ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଶୃଙ୍ଖଳା ଏବଂ କୌତୁହଳ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସମୟର ପରମାର ସାରଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଥିଲେ, ଯିଏ ଶାରୀରିକ ସୁସ୍ଥତା ଉପରେ ଗୁରତ୍ଵାରୋପ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ ଏବଂ ମଲ୍ଲଖମ୍ବ ଶିଖାଉଥିଲେ , ଯାହା ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ବୁଝିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା ଯଦିଓ ସେ ଜଣେ ପେଶାଦାର ଖେଳାଳି ହୋଇନଥିଲେ। ସେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱଙ୍କ ଜୀବନରେ, ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ସର୍ବଦା ସ୍ୱୀକୃତି ପାଏ – ତାଙ୍କ ମାଆ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ।
ଭାରତର ପ୍ରଗତିରେ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଅବଦାନ ବିଷୟରେ ପଚରାଯିବାରୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ଦେଶ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଗ୍ରଗତି କରିଛି। ଆଦିବାସୀ ସମାଜର ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ ଭାବନା ଯୋଗୁଁ ଭାରତର ପରିବେଶ ସଂରକ୍ଷିତ, କାରଣ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତିକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି। ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ପୁଅ ଏବଂ ଝିଅ ସଶସ୍ତ୍ର ବାହିନୀରେ ସେବା କରନ୍ତି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସୁଯୋଗରେ କୌଣସି ପାର୍ଥକ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଆଦିବାସୀ ଯୁବକମାନେ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଉତ୍କର୍ଷତା ହାସଲ କରିଛନ୍ତି। ଦେଶ ପାଇଁ ଗୌରବ ଆଣିଥିବା ଅନେକ ଜନଜାତି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଖେଳାଳିଙ୍କ ସହ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର କ୍ରାନ୍ତି ଗୌଡ଼, ଯିଏ କ୍ରିକେଟରେ ପରିଚିତି ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ ସେ ତାଙ୍କ ଉଦାହରଣ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ମତ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଅପାର ପ୍ରତିଭା ରହିଛି ଏବଂ ଯଦି ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ସହିତ ଏହା ଏକୀକୃତ ହୁଏ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ଭାବନା ଆହୁରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ। ଜୀବନ କେବଳ ଚାକିରି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଗଠନର ସ୍ୱପ୍ନ ସହିତ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ, ଯାହା ପ୍ରକୃତ ଲାଭ ଆଣିଥାଏ।
ଶ୍ରୀ ମୋଦୀ ତା’ପରେ ମୋଗି ମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ସାମୂହିକ ଗୀତ ଶୁଣିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ କେଉଁଠି ରୁହନ୍ତି ଏବଂ କିପରି ରୁହନ୍ତି ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା, ଏଥିରେ ଥିବା ସାଂସ୍କୃତିକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଛାତ୍ରମାନେ କହିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜୀବନରେ ଖୁସି ରହିବା, ଚାପ ଦୂର କରିବା, ସମୟକୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାବରେ ପରିଚାଳନା କରିବା ଏବଂ ଭୟ ବିନା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର ଆଲୋଚନା ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ଭେଟି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ଆଖିକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁ ନଥିଲେ ଏବଂ ଆଲୋଚନା ସମୟରେ ସମୟ କେମିତି ସରିଗଲା ତାହା ଜଣାପଡିନଥିଲା।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନଦୀ କୂଳରେ ଗୌହାଟୀରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଆଲୋଚନା ସହିତ ‘ ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ର ଯାତ୍ରା ଅଷ୍ଟଲକ୍ଷ୍ମୀ କ୍ଷେତ୍ର, ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ତାଙ୍କୁ ପାରମ୍ପରିକ ଗାମୋସା ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରାଯାଇଥିଲା , ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଆସାମରେ ଏପରି ଏକ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ। ଛାତ୍ରମାନେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ସ୍ଵାଭାବିକ ଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ କମ୍ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଟେଲିଭିଜନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଦେଖିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ପୁସ୍ତକ “ଏକଜାମ୍ ୱାରିଅର୍” ପଢିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ। ଏବଂ ଛାତ୍ରମାନେ ମତ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଏହା ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ଭୟକୁ ହ୍ରାସ କରିଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷାକୁ ଏକ ଉତ୍ସବ ପରି ପାଳନ କରିବାକୁ ଶିଖାଇଛି। ସେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ ଯେ, ପରିବାରର ସଦସ୍ୟମାନେ ପ୍ରାୟତଃ କମ୍ ନମ୍ବର ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି , ଏବଂ ସନ୍ତୋଷ କେବେ ବି ପ୍ରଗତିକୁ ରୋକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି ସେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ନିଜ ସହିତ ହେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଆତ୍ମ- ବିକାଶ ନିରନ୍ତର ହେବା ଉଚିତ।
ଏକ ସୁସ୍ଥ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଜୀବନଶୈଳୀ
ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଜୀବନଶୈଳୀ ସମ୍ପର୍କରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ, ସେ କୌଣସି ସ୍ଥିର ଖାଇବା ଶୈଳୀ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଘରେ ନିରାମିଷ ଭୋଜନ କରିବା ଏବଂ ଖିଚଡି ଭଳି ସରଳ ଖାଦ୍ୟ ନିଜ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ତାଙ୍କର ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇଥିଲେ। ସେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପସନ୍ଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହେବା ଉଚିତ, ଔଷଧ ପରି ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ପେଟ ପୂରିବା ପାଇଁ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ କି ମନକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ତାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଲୋକମାନେ ପେଟ ପୂରିବା ପାଇଁ ଶସ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ଛାତି ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେବାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାର ବିପରୀତ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯିବା ଉଚିତ ବୋଲି ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ। ସେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବାକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦେଖିବା ଭଳି ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ, କାରଣ ଏହି ଅଭ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକ ସତେଜତା ଏବଂ ଶକ୍ତି ଆଣିଥାଏ।
ତୁଳନାର ଚାପକୁ ମୁକାବିଲା କରିବା
ଭାଇଭଉଣୀ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ପିତାମାତାଙ୍କ ତୁଳନା ବିଷୟରେ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ କହିଥିଲେ ଯେ, ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସକାରାତ୍ମକ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ପିତାମାତାମାନେ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ହାତଲେଖାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତେବେ ସଠିକ୍ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହେଉଛି ଉପେକ୍ଷିତ ଅନୁଭବ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେହି ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ କହିବା। ପିଲାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ ଏବଂ ପିତାମାତାଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ, “ତୁମେ ଏକ ଭଲ ଗୁଣ ଦେଖାଇଛ, ଏବେ ଏହାକୁ କିପରି ବିକଶିତ କରିହେବ ସେ ବିଷୟରେ ମୋତେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କର।” ପିତାମାତାମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଗୋଟିଏ ପିଲାର ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଅସନ୍ତୁଳନ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ। ଯଦି କେହି ନିକଟତର କୌଣସି ବିଷୟରେ ଉତ୍କର୍ଷତା ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ନକହି ନିରବରେ ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ବୋଲି ମାନିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ମାଗିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ସମାନତା ଏବଂ ସମ୍ମାନକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରେ।
ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା
ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଭୟ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ ଯେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ” ଆତ୍ମ ” ଏବଂ ” ବିଶ୍ୱାସ ” ରୁ ଆସିଛି, ଯାହାର ଅର୍ଥ ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ସେମାନେ କେବେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଭଲଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି। ସେ ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚିକାଗୋ ଭାଷଣକୁ ମନେ ପକାଇ କହିଥିଲେ ଯେ, ବିବେକାନନ୍ଦ ପ୍ରଥମେ ବ୍ୟସ୍ତତା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ମା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ “ଆମେରିକାର ଭଉଣୀ ଏବଂ ଭାଇ” ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଦର୍ଶକମାନେ କିଛି ମିନିଟ୍ ପାଇଁ କରତାଳି ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଏକ ମୋଡ଼ ନେଇଥିଲା। ମହାନ ବକ୍ତା ଏବଂ ଖେଳାଳିମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଫଳତାର ସାମନା କରନ୍ତି, ସଚିନ ତେନ୍ଦୁଲକରଙ୍କ ଶୂନ୍ୟରେ ଆଉଟ୍ ହେବା ସମ୍ପର୍କରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ କେବେ ବି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ହରାନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କରିବାକୁ, ଆହ୍ଵାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ଆନ୍ତରିକ ଶକ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ।
ତା’ପରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଭାରତ ରତ୍ନ ଡକ୍ଟର ଭୂପେନ ହଜାରିକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଏକ ଗୀତ ପରିବେଷଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଜଣେ ଛାତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଚା’ ବଗିଚା ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଚା’ ପତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇଥିଲେ। ଛାତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ବୋଲି କହିଥିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେ, ପିଢ଼ିର ବ୍ୟବଧାନ ସତ୍ତ୍ୱେ ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଛନ୍ତି।
ଶେଷରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଥିଲେ ଯେ, ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ରେ କେବଳ ପରୀକ୍ଷା ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା ନୁହେଁ ବରଂ ସ୍ଥାନୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ଆସାମର ଚା’ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲା, ଯାହା ଏହାକୁ ଏକ ସ୍ମରଣୀୟ ଅନୁଭୂତି ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା। ସେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ ଯେ, ପରୀକ୍ଷା ଏକ ସୁଯୋଗ ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ସ୍ଥାନ, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଏବଂ ଅଭିଜ୍ଞତା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଲୋଚନାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସମାନ – ଶୁଣିବା, ବୁଝିବା ଏବଂ ଏକାଠି ଶିଖିବା – ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶୁଭକାମନା ଜଣାଇଥିଲେ।