ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ୨୦୧୩ ବ୍ୟାଚ୍ IAS ଦିବ୍ୟା ମିତ୍ତଲ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଶାସନିକ ସେବା (IAS) ରୁ ଇସ୍ତଫା ଘୋଷଣା କରି ଏକ ଭାବପ୍ରବଣ ପୋଷ୍ଟ ସେୟାର କରିଛନ୍ତି। ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି ଯେ, “ଆଜି ମୁଁ ୧୩ ବର୍ଷର ଏକ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ଯାତ୍ରା ଶେଷ କରି ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ IAS ରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଛି।”
ତାଙ୍କ ଇସ୍ତଫା ପତ୍ରରେ ଦିବ୍ୟା ଲେଖିଛନ୍ତି ଯେ, “ସାଧାରଣ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବଢ଼ି ମୁଁ ଏକ ଭଲ, ସଫଳ ଜୀବନର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି। IIT ଦିଲ୍ଲୀ ଏବଂ IIM ବାଙ୍ଗାଲୋରରେ ଦିନରାତି କାମ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ଲଣ୍ଡନରେ ଏକ ଚାକିରି ପାଇଲି। କିନ୍ତୁ ସବୁକିଛି ମିଳିବା ସତ୍ତ୍ୱେ କିଛି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗିଲା। ମୁଁ ଖାଲି ଖାଲି ଅନୁଭବ କଲି। ମୁଁ ନିଜ ଦେଶରେ ନ ଥିବାରୁ ଅସହଜ ଅନୁଭବ କଲି। ମୋର ଶିକ୍ଷା, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଚାଲିବାର ଶକ୍ତି ଏହି ଭୂମି ପ୍ରତି ଋଣ ଥିଲା। ମୋତେ ସେହି ଋଣ ପରିଶୋଧ କରିବାକୁ ପଡିଲା। ମୁଁ ସେହି ଇଟା ଉପରେ ମୋର ହାତ ଛାପ ଚାହୁଁଥିଲି ଯାହା ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିବା ଭାରତକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବ। ତେଣୁ ମୁଁ ଫେରି ଆସିଲି ଏବଂ IAS ଅଧିକାରୀ ହେବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ପାଇଲି।”
ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ଦିବ୍ୟା ଲେଖିଛନ୍ତି ଯେ, “ମୋତେ ବହୁତ କିଛି କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା ଏବଂ ବହୁତ କିଛି ଶିଖିଛି। ଦେଓରିଆ ମୋତେ ଶିଖାଇଲେ ଯେ, ଯାହା ଠିକ୍ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଠିଆ ହେବା ଏକ ବିକଳ୍ପ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ମିର୍ଜାପୁର ମୋତେ ଶିଖାଇଲେ ଯେ, ‘ଅସମ୍ଭବ’ ଏକ ତଥ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ କେବଳ ଏକ ମତ। ଏବଂ ମାତା ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀଙ୍କ ପାଦତଳେ ବସି ମୁଁ ଶିଖିଲି ଯେ, ଶକ୍ତି କୌଣସି ପଦବୀରୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର କୃପା ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସରୁ ଆସିଥାଏ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା ଯେ, ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି ତାହା ତ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା, ଏବେ ମୋତେ ମୋ ଲୋକଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ସହ ବଞ୍ଚିବାକୁ ପଡିବ।”
ସେ ଆହୁରି ଲେଖିଛନ୍ତି ଯେ, “ଏହି ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ସେହି ପରିବାରର ଆଖିରେ ଦେଖାଗଲା ଯିଏ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଜମି ପାଇବାର ଅଧିକାର ପାଇଲା, ଯେଉଁ ଅକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ବଞ୍ଚିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା, ଏବଂ ଯେଉଁ ଚାଷୀଙ୍କ କ୍ଷେତକୁ ପାଣି ଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ସଂଘର୍ଷରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାଲି ମୁଁ ଶିଖିଲି ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସରକାରୀ ଫାଇଲ ପଛରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ବଜାୟ ରଖିବା ହେଉଛି ନ୍ୟାୟ।”
ଦିବ୍ୟ ମିତ୍ତଲ କହିଛନ୍ତି ଯେ, “ମୁଁ କିଛି ଦେବାକୁ ଆସିଥିଲି ବୋଲି ଭାବିବା ମୁର୍ଖାମିର ପରିଚୟ। ସତ୍ୟ କଥା ହେଉଛି, ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପାଇଲି, ଏବଂ ସେହି ଋଣ କେବଳ ବଢ଼ିଲା। ମୋର ଖୁସିରେ ଲୋକମାନେ ମୋ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଖୁସି ଥିଲେ। ମୁଁ କ୍ଳାନ୍ତ କିମ୍ବା ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମୋତେ ସମାନ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏବଂ ଏହା ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ସାହସ ଦେଇଥିଲା। ମୁଁ ଏତେ ପ୍ରେମ, ଏତେ ସମ୍ମାନ, ଏତେ ସ୍ନେହ ପାଇଲି ଯେ ମୋର ବ୍ୟାଗ ପୂରଣ ହୋଇଗଲା। ଏବଂ ଏଥିରେ ଏକ ବଡ଼ କ୍ରେଡିଟ୍ ସେହି ସହକର୍ମୀ, ଅଧିକାରୀ ଏବଂ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯାଏ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ସହିତ କାନ୍ଧକୁ କାନ୍ଧ ମିଶାଇ କାମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମୋ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ।”
IAS ଦିବ୍ୟ ମିତ୍ତଲ ଶେଷରେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, “ଆଜି ମୋର ଆଖି କୃତଜ୍ଞତାରେ ଭିଜିଯାଇଛି। କେବଳ ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟ ମୋ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରୁଛି। ଲହୁରିଆ ଦହ ପାହାଡ଼ର ସେହି ବୃଦ୍ଧା ମା, ଯିଏ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଗାଁରେ ପାଣି ପହଞ୍ଚିବାର ଦେଖି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ସେ କେବଳ ଥରୁଥିବା ହାତରେ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ମୁଁ ଆଜି ମୋର ପଦବୀ ଛାଡି ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ପର୍ଶ ମୋ ସହିତ ଜୀବନସାରା ରହିବ। ଏବଂ ଆମ ଦେଶର ଏହି ମାଟି ମୋତେ ଦେଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନକୁ ମୁଁ ହରାଇବି ନାହିଁ।”